محمد ابراهیم کلباسی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13

محمد ابراهیم کلباسی محمد ابراهيم فرزند محمد حسن کاخکی خراسانی مشهور به حاجی کرباسی (کلباسی) یکی از اعلام بزرگ شيعه در شهر اصفهان بود. کرباسی فقيهی جامع و مجتهدی کامل بود. در مواظبت به انجام و آداب و سنن دينی و اسلامی خيلی کوشا بود. کرباسی دانشمندی محتاط بود و با آنکه به مراتب علمی و کمال فقاهت رسيده بود از نوشتن رساله و دادن فتوی بيمناک بود. (کرباسی پدرش به اتفاق خانواده مدتی از خراسان به محله حوض کرباس هرات ساکن بود سپس ساکن اصفهان گرديدند و آنها را کرباسی خواندند.) مرحوم حاجی کرباسی سالها در عتبات از محضر سيد بحر العلوم، شيخ جعفر کبير، سيد صاحب رياض و محقق اعرجی بهره برد و از محضر آنها توشه ها اندوخت. نوشته اند در نوجوانی مدتی کوتاه کنار درس وحيد بزرگ هم زانو زد و خود با مقام فقاهت و اجتهاد وارد اصفهان شد. مرحوم کلباسی با حجة الاسلام اصفهانی معاصر بود و به همديگر صميميتی وافر و خلوصی کامل داشتند. مرحوم کرباسی برای فرامين و دستورات سيد محمد باقر شفتی احترام قائل بود و نوشته سيد را بوسيده به ديده می سائيد و در بزرگداشت حجة الاسلام کوتاهی نکرد با آنکه شخصيتی در رديف حجة الاسلام بود. حاجی کرباسی در مسجد حکيم اصفهان مرکزيتی جامع، مروجی کامل، راهنمائی دائم و امام جماعتی خاشع بود. «نوشته اند شيخ احمد احسائی کذائی متواضعانه به گوشه مسجد حکيم می خزيد، و به دنبال حاجی سری به خاک می سائيد. و به زعم بعضی خود افضلی زبان آرا بود.» مرحوم حاجی از خالق خويش خيلی خائف بود. دستورات و موازين شرع اسلام را مو به مو رعايت می کرد. در انجام فرائض، نوافل و مستحبات جديتی کامل به خرج می داد. هيچ گاه جماعت او ترک نشد. به فرزندش ابو المعالی می فرمود: عزيزم راضی نيستم هيچ گاه فرايض خود را فرادی به پا داری (که اين امر پدر نماز جماعت را به پسر واجب کرد). نوشته اند برای درک شب قدر سالی را شبها به کلی نخوابيد تا به فيض شب قدر نايل آمد. در انجام حوايج بيچارگان آماده بود دوست داشت آن گاه هزينه سالانه بی نوايان را دهد که فقر و تهی دستی آنان ثابت گردد و اين اثبات هم بسی دشوار بود. شهادت دادن نزد مرحوم حاجی کاری بسی مشکل بود. نوشته اند وقتی غسالی درباره موضوعی برای دادن شهادت نزد او آمد مسائل مربوط به غسل ميت را از او سؤال کرد و آنچه را لازمه مسائل اول تکليف است از او انتظار داشت و غسال بيچاره او را پاسخگو بود. در اينجا اضافه می کنند که غسال به حاجی آقا گفت گذشته از اين مسائل جمله ای نيز به گوش ميت می خوانيم. پرسيد چه جمله ای؟ غسال جواب داد به ميت می گوئيم خوشا به حال شما که مردی و به پای ميز حاجی آقا برای بيان شهادت حضور نيافتی... مرحوم کرباسی سالها غير از خدمت دينی و رسيدگی به امور مردم، فضلائی چند نيز در اصفهان تربيت نمود که به مقامات علمی و اخلاقی نايل آمدند. او آثاری هم از خويش به جا گذاشت. از اهم تأليفات او: کتاب اشارات در اصول، منهاج الهداية در فقه، و شوارع هدايت در شرح کفايه. او کتابی فارسی به نام نخبه و رسائلی در عبادات نوشت. رساله عمليه ای نيز به اصرار جناب ميرزای قمی تدوين نمود اما آن را با ترس و لرز از آتش جهنم به رشته تحرير برده است. آن جناب سرانجام در سال 1262 در اصفهان وفات نمود و در مسجد حکيم مدفون شد. پس از او آقازاده ها وارث علوم پدر گشتند که در آينده به شرح برخی انشاءالله می رسيم.